Ruud Lambregts

Ik ben Ruud Lambregts, sinds begin 2024 secretaris van het bestuur van Stichting Timmerproject Guatemala. Ik ben 78 jaar, afkomstig uit Den Haag, nu al geruime tijd woonachtig in Gouda. Ik deed mijn studies culturele antropologie/sociologie in Leiden, met specialisatie Latijns Amerika. Dat was al een voorbode van mijn grote liefde voor dat continent, die ik later in mijn werk voor ontwikkelingsorganisatie Oxfam Novib verder zou laten groeien. 

Ik kwam daar begin 1976 binnen toen ik als dienstweigeraar mijn vervangende dienstplicht bij Novib (zo heette de organisatie toen nog) kon gaan vervullen. Eind 1977 kreeg ik een vast contract. Bijna vanaf het begin maakte ik deel uit van het team dat het beleid in Latijns Amerika mocht helpen opbouwen, in een periode dat ontwikkelingssamenwerking in Nederland sterk groeide en ook de interesse voor Latijns Amerika groot was. Dat had veel te maken met de groei van volksbewegingen daar die in verzet kwamen tegen dictaturen die in veel landen in die periode nog de dienst uitmaakten. Dat proces van verzet, van verandering en ook van revoluties sprak ook in Nederland tot de verbeelding, en kreeg ook hier steun, met name vanuit de particuliere ontwikkelingsorganisaties. En ook vanuit de solidariteitsbeweging die in Nederland in die jaren sterk was, met diverse landen comités die actief waren, zoals voor Chili, Argentinië, Colombia, Nicaragua, El Salvador en ook Guatemala. 

Zelf was ik eind 1978 medeoprichter van het Guatemala Comité Nederland (we schreven dat toen als Komitee), dat contacten opbouwde met diverse volks organisaties in Guatemala, in een periode van hevige repressie door het militaire bewind, vooral tegen de inheemse (indiaanse) bevolking. Dat ontaardde toen in een ware genocide, waarvan misschien wel 200.000 mensen het slachtoffer werden. In Nederland zochten we steun bij verschillende organisaties, en lobbyden we ook bij kerkelijke instanties en de overheid, met nadruk op de enorme mensenrechtenschendingen die in Guatemala plaatsvonden. Daar hadden we toen wel succes mee, en met andere landen comités vormden we in de jaren ’80 een behoorlijk brede en sterke beweging. 

Ik kwam voor het eerst in Guatemala in de zomer van 1976, en was meteen verliefd op het land en de mensen. Die liefde is altijd gebleven en Guatemala is voor mij een van de mooiste en meest bijzondere landen van de wereld, en tegelijk ook een van de meest tragische. Dat laatste vanwege de bovengenoemde enorme repressie en raciale discriminatie tegen de inheemse bevolking. In mijn werk bij Oxfam Novib en ook in de solidariteitsbeweging heb ik me met het verzet daartegen vele jaren bezig mogen houden. En altijd waren er Guatemalteken en hun organisaties die tegen onderdrukking, geweld en discriminatie in bleven geloven in een betere toekomst, en die we steun gaven. Nu er met de zo verrassende overwinning van Bernardo Arévalo in de laatste presidentsverkiezingen er enig uitzicht is op wat meer democratie, is er ook hoop op echte veranderingen. Dat motiveerde mij ook om me in te gaan zetten voor ons Timmerproject, voor mij een nieuwe prachtige kans om me weer direct met Guatemala bezig te houden. 

 

Bij Oxfam Novib was ik vele jaren (mede) verantwoordelijk voor onze programma’s in Midden Amerika, Mexico en de Cariben, dus ook voor Guatemala. Ik woonde een paar jaar (eind jaren ’80) in Nicaragua, waar ik  ons regionale veldkantoor coördineerde. Ik ging eind 2010 met pensioen, maar heb nog altijd veel vrienden in de regio en kom er nog regelmatig.  

Naast het werk bij Oxfam Novib heb ik altijd vrijwilligerswerk gedaan, o.a. in de Wereldwinkel en Fairtrade beweging, hier in Gouda en landelijk, in de stedenbanden met Nicaragua (nu helaas opgeheven mede als gevolg van de politieke situatie daar) en in de wereld van de oude muziek. Ook daar is Latijns Amerika in beeld: ik ben secretaris van Música Temprana, een (professioneel) ensemble dat muziek brengt uit vooral Renaissance en Barok, vooral uit Latijns Amerika en Spanje. Ook dat is een van mijn passies. Ook mijn vrouw Marianne is in die wereld heel actief als vertaalster. Zij was haar leven lang lerares Frans in het middelbaar onderwijs. Samen zijn we al sinds 1972 gelukkig getrouwd. We hebben geen kinderen. 

Ik vind het erg fijn weer direct met Guatemala en ons mooie project bezig te mogen zijn en hoop jullie de komende tijd (opnieuw) te ontmoeten.